Blog – Zo, dat is een dik been!

Blog – Verwacht weerstand

Blog – Handen wassen

Blog – Ziek zijn met kinderen; een hele opgave

“Wie moet ons dan naar school brengen als jullie ziek zijn?” vraagt de oudste. “Nou gewoon…mama en papa” antwoord ik. Dat stelt hem gerust. Ik krijg een dikke knuffel en de vraag of ik me al wat beter voel. Ondertussen bonkt het in mijn hoofd als een malle. Griep is onderweg, geen ontkomen meer aan, vrees ik.

Mijn man heeft net een week met griep op bed gelegen. Zelf loop ik al een paar dagen rond met zo’n zeurende hoofdpijn waarvan ik denk oei welke kant gaat het op. Dat de jongens nog niet ziek zijn geworden, verbaasd me ook dit keer weer. Dat “domino effect” waar ik veel ouders over hoor – als de één ziek wordt, volgt de rest van het gezin ook snel – dat kennen we hier niet. Het blijft bij ons vaak beperkt tot onszelf. Afkloppen!

Op zich kwam het goed uit dat het vorige week voorjaarsvakantie was. Dat er logeerpartijtjes en bso dagen gepland stonden. Konden mijn man en ik even bijkomen samen. Gezellig op de bank hangen en een film kijken. Maar daarmee was de griep helaas nog niet verdwenen. Gister moesten de jongens weer naar school. Ze hadden wat moeite met het vroege opstaan maar verder voelde ze zich superfit. Dus trokken we onszelf uit bed en gingen aan de gang. Om daarna uitgeblust op de bank te ploffen om moed te verzamelen voor de volgende klus.

Ziek zijn met kinderen; ik vind het best een opgave. Ik vind het nog niet zo makkelijke om me echt over te geven aan het ziek zijn. Het werk loslaten dat lukt me na een dag of wat wel maar de kinderen? Nu kunnen onze jongens gelukkig een hoop zelf en als we ziek zijn lijkt het wel alsof ze nog meer zelf kunnen. Heel wonderlijk. Maar voor een hoop dingen hebben ze toch gewoon hun vader en moeder nodig; ziek of niet.

Gelukkig haalt Nina, onze oppas, vanmiddag de jongens uit school. Kan ik weer een poosje mijn bed in 😉

Blog – Opruimen: welk bouwwerk overleeft deze keer de opruimronde?

Dat is bij ons thuis welke week weer de vraag. Op donderdag komt onze hulp om ons huis schoon te maken. Heerlijk vind ik dat maar het betekent ook van tevoren opruimen. De eettafel vrij maken van knutselwerken en kranten. Al het rondslingerende speelgoed van de vloer in de kast. En de bouwwerken die al een week of langer (als ze de vorige opruimende hebben overleefd) de huiskamer domineren moeten toch echt afgebroken worden.

 

Op woensdag aan het einde van de middag is het dan zover….

Net als er de hele middag heerlijk gespeeld is en er allerlei uitbreidingen gemaakt zijn op de bestaande duplo bouwwerken. De vloer is bezaaid met autootjes, kralen en ander klein speelgoed. Vaak netjes gesorteerd op kleur of in rijtjes. De speelgoed kisten en lades zijn zo goed als leeg. Ik kan haast geen stap meer zetten zonder ergens tegenaan te lopen of bovenop te stappen. Als ik mazzel heb, is er nog net een plekje vrij op de bank om op te zitten. Als daar geen hut op gebouwd is van alle kussens, bijzettafeltjes en schapenvachtjes.

Heerlijk om te zien hoor hoe de jongens spelen. Hoe ze hun fantasie de vrije loop laten. Ook Hidde heeft inmiddels het idee van fantasie door en doet geregeld alsof hij een gans of dino is. Maar goed einde van de woensdagmiddag dus.

Dan begint de discussie over welk bouwwerk deze week de opruimronde mag overleven en in welke vorm. Geweldig vind ik dat want vooral Niels verdedigt zijn bouwwerken met hand en tand. Zelfs als deze al half zijn afgebroken door de rauwdouwerij van Hidde. Hij heeft er de hele week zijn ziel en zaligheid in gestopt. De bouwwerken hebben zijn fantasie geprikkeld en er is heerlijk mee gespeeld. Dat gaat me soms wel aan het hart maar ja een schoon huis – al is het maar voor even – is ook wel fijn. Dus onderhandelen we. Wat mag er blijven staan? Kan het eventueel in delen tijdelijk op de bank gezet worden zodat onze hulp kan stofzuigen of dweilen. Én wat we gaan doen na het opruimen oftewel welke beloning is er na het opruimen.

We noemen het dan wel niet zo maar een beloning is wel iets waar mijn jongens gevoelig voor zijn. Het hoeft niet groots te zijn. Een glaasje limonade of een bakje snackgroenten – zelfs als ze dat toch al elke dag krijgen – is al voldoende. Het motiveert ze om met het opruimen aan de slag te gaan. Vooral Hidde vindt het fijn om iets in het vooruitzicht te hebben. Iets waar hij naartoe kan werken. Nou dan ben ik de beroerdste niet om dat te regelen.

 

Hoe overleven bij jou thuis de bouwwerken de opruimronde? En zijn je kinderen te porren om op te ruimen?
Ik ben benieuwd!

Blog – De ochtendspits; welke ouder heeft er geen hekel aan?

Er moet zoveel gebeuren in zo’n korte tijd. Ik kreeg er tot voor kort spontaan stress van.
En vroeg me regelmatig af hoe ik de kinderen nou weer zonder gedoe op school kon krijgen.

Enerzijds lag dat aan het feit dat ik nog niet zo goed was in dingen aan mijn kinderen overlaten.
Het kost ook zoveel tijd ’s morgens om ze alles zelf te laten doen maar het is natuurlijk wel beter voor ze anders
leren ze het nooit!

Anderzijds loopt er hier in huis een heerlijk vrolijk kereltje rond dat vanwege zijn autisme enorme behoefte heeft aan duidelijkheid en overzicht. En dat ontbrak er nog wel eens aan in de ochtend.

Mijn man en ik hadden ieder zo ons eigen ochtendritueel. Hij ging eerst zijn eigen dingen doen (douchen, scheren, overhemd strijken, aankleden) en dan had ie pas tijd om naar de kinderen om te kijken of over het ontbijt na te denken. Ik ging daarentegen eerst met de kinderen aan de gang en ontbijt maken. Als er dan nog tijd over was, kon ik even snel douchen en aankleden.

Dat verschil in ochtendritueel was al genoeg bodem voor stress. Het ging dan ook regelmatig mis…dan riepen we net iets te hard naar de kinderen of elkaar, vergaten we gymspullen of waren de broodtrommels maar half gevuld.

Ondanks dat alles kwamen we trouwens zelden te laat op school. Maar fijn waren de ochtend allerminst.

Dat moest anders!

We gingen letterlijk terug naar de tekentafel en tekende hoe we het wel wilde. Dat leverde een fijn ochtendritueel waarbij het voor onze kinderen duidelijk was wat er van hen werd verwacht. De dingen die zij elke ochtend te doen hebben, tekenen we op het whiteboard dat in de keuken staat. Zo zien de jongens in een oogopslag wat er moet gebeuren.

 

 

Het brengt behoorlijk meer rust in de ochtend. We zitten weer ontspannen aan de ontbijttafel.

En ik….ik heb geleerd eerst voor mezelf te zorgen en dan pas voor mijn kinderen, net als in het vliegtuig met die zuurstofmaskers 😉
Daarmee is bij mij de hekel aan de ochtendspits wel verdwenen 😉

 

Hoe gaat dat bij jou thuis? Vol stress of is de ochtend ontspannen?

Blog – “De pindakaas zit nog in mijn haar”

“De pindakaas zit nog in mijn haar”
verzucht een cursist tijdens de 2e ochtend van de training.
Ze kwam wat gehaast binnen en ging gauw zitten. De training is net begonnen.

De cursisten vertellen over hun ervaringen met het tekenen in de afgelopen weken. En de cursist met de pindakaas nog in haar haar vertelde blij dat het tekenen thuis zeker effect heeft.

Ze had voor haar dochter van 3 getekend. Het meisje vroeg al voor het ontbijt of ze een paasei mocht. Door de planning van de ochtend voor haar te tekenen – brood eten – broer naar school brengen – wat schoonmaken – een paasei eten – was het ok.  Het meisje wist waar ze aan toe was.

“En wat heeft dat nou met die pindakaas te maken”, vroeg ik haar nieuwsgierig…

“Ik vergat om de ochtendplanning voor mijn dochter te tekenen”

In de haast om op tijd bij de training te zijn, had ze er niet meer aan gedacht. Dat was direct te merken aan het gedrag van haar dochter. Die werd opstandig omdat mama naar cursus ging. Dat was anders dan anders. Het meisje moest naar opa en oma en was het daar niet mee eens.

Met als gevolg dat haar boterham met pindakaas door de lucht vloog en in het haar van mama belandde.

“Morgen maar weer tekenen”, zei de cursist lachend.